Zondag 6 juni – Het Stadslab

Lisa Weiss & DaMuSiCa

Aanvang 17.00 uur entree gratis

Lisa Weiss & Damusica (zondag 6 juni): Met haar eerste album van de Sinti-zangeres Lisa Weiss getiteld ‘Betje’ is een weerspiegeling van haar ziel. In haar zang laat ze haar hart vrijuit spreken. De lange zoektocht naar haar herkomst was pijnlijk en verdrietig. Zij leerde een duistere kant kennen die haar uiteindelijk vrijheid gaf. Haar mzuiek is dan ook doordrenkt van melancholische verhalen over passie en liefde. ‘Ontwapenend’ is het juiste woord voor Lisa Weiss. Sinti zigeuners spreken zelden over de pijn, onmenselijkheid en waanzin die hen is overkomen. Het verdriet van generaties blijft verborgen in hun hart en de lippen vaak verzegelt. In de duisternis van de avond en nacht werden de verhalen rond het kampvuur verteld. Muziek en dans dienden om de ellende te verzachten, een probaat middel zoals vaak is gebleken. Voor de juiste vertalingen van de overgeleverde teksten kreeg zij steun van Lalla Weiss en Lizzy Schäfer. Lisa Weiss heeft een klein theatertje waar ze in een ‘vaudevilleachtige’ sfeer haar muziek ten gehore brengt. Regelmatig speelt zij solo of met haar band DaMuSiCa. Haar muzikanten begrijpen de sfeer van het culturele erfgoed van de Sinti en weten deze haarfijn muzikaal te vertalen. Haar voorstellingen zijn in zekere zin theatraal maar niet besmuikt. Zij weet telkens weer de gevoelige snaar te raken. Lisa Weiss is een multitalent. Haar zang, gitaarspel en bindend artistiek vermogen zorgt voor internationale erkenning, van optredens in Auschwitz en Westerbork tot Schouwburg de Oranjerie en intieme theaters.

ZONDAG 28 MAART – HET STADSLAB HYPNOS 69 + SUPPORTACT HANGING TREE

Dat ze al een dozijn jaar bezig zijn en vier albums hebben uitgebracht wordt vaak geneutraliseerd door het feit dat hun muziek slechts een nichepubliek weet te bereiken dat openstaat voor een specifieke soort van retro. Het gaat daarbij niet om het in zwang zijnde garagerockgerammel dat van Diksmuide tot Lanaken gebezigd wordt, maar een technisch verder gevorderde uitlaatklep die vooral de mosterd en de drugs haalt bij wat er eind jaren zestig en begin jaren zeventig grote sier maakte. Op de eerste twee albums resulteerde dat in met blues geïnfecteerde trips waarmee de band tegen de stonerrock aanleunde. Daarna werd het geluid verruimd, werd progrock belangrijker als invloed en werden er zelfs jazz- en folkaccenten in verwerkt, een aanpak die een voorlopig hoogtepunt bereikte op The Intrigue Of Perception (2004).

The Eclectic Measure is een bevestiging van de klasse van dat album, maar is eigenlijk beter, omdat het geheel nog organischer aanvoelt. In plaats van songcycli te maken die naadloos in elkaar overglijden, is het viertal erin geslaagd een album te creëren dat van voor tot achter coherent is. Hypnos 69 maakt zo niet alleen muziek, maar belichaamt het ook. Die samenhang is ook het resultaat van een concept dat door zanger/gitarist Steve Houtmeyers uitvoerig wordt verklaard in de liner notes: de tien songs zijn gebaseerd op een werk van Carl Jung over de eeuwige invloed en wisselwerking van het bewuste en het onbewuste, de krachten die een mens drijven en wat u en ik daarmee kunnen aanvangen. Dat klinkt allemaal pretentieus en neigt hier en daar naar new age babble, maar als het resulteert in dit soort muziek zult u ons niet horen klagen. Integendeel.

De songs zijn meerlagig en zorgvuldig geconstrueerd, en opnieuw is het de veelzijdigheid van de band die meteen opvalt: hij slaagt er niet enkel in om majestueuze climaxen te bereiken, maar deze ook door haast pastorale tussenstukken een plaats te geven. De saxofoon- en klarinetbijdragen van Steven Marx zijn daarbij al even doorslaggevend geworden als het hoogstaande gemusiceer van de andere drie. Het is dan ook veel meer dan een gewoon bandje; ook Fender, Hammond, Moog, theremin, glockenspiel en een resem analoge synthesizers krijgen hun plaats. Dat de band er ondanks dat alles toch in slaagt om doorheen het album een consistent dromerige sfeer aan te houden wijst erop dat ze beter dan ooit omgaat met dosering. De invloed van King Crimson is ook sterk aanwezig in de muziek. Wie de band al live aan het werk zag hoorde misschien al hun magistrale cover van "Starless", een geluid dat ook te horen is tijdens albumhoogtepunt "Ominous (But Fooled Before)".

Het gaat er bij momenten redelijk arbeidsintensief aan toe voor de luisteraar, al hebben ze in het ijle zwevende stukken weten te vermijden. "Forgotten Souls" werd op die manier statig maar niet theatraal, en de vurige lap seventiesrock "The Antagonist" toont hen nog maar eens als het Vlaamse antwoord op Motorpsycho. Het is echter pas in de tweede helft dat de plaat echt uit zijn schulp komt. "I And You And Me (II)" bevat meer melodisch vernuft dan ooit en weet dat te verpakken in mooie melancholie, terwijl de eropvolgende songs, "Ominous" en "The Point Of No Return" vooral de eclectische kant van het viertal belichten. Die laatste song wordt gedragen door een memorabele gitaarlijn en met meesterlijke controle opgebouwd. Afsluiter "Deus Ex-Machina" belooft aanvankelijk een ingetogen sloothoofdstuk te worden, maar mondt ook uit in een grootse, weemoedige finale.

Deze vierde Hypnos 69 is geen kost voor iedereen, maar degenen die bereid zijn een inspanning te doen en te horen hoe een Vlaamse band een hedendaagse invulling probeert te geven aan een door velen genegeerd genre, én daar ook nog eens met verve in slaagt, weet waar hij/zij moet zijn. Steengoede kwaliteit van eigen bodem.